|
«Aileler
bizlere daha fazla güvenmeli»
Waltraut
Waibel 15 yıldır Basel'de sürdürülen gençlik çalışmalarında
yer alıyor ve on yıldır da Kleinhüningen'deki Barracuda gençlik
merkezinin yöneticiliğini yapıyor. Kendisi Basel'de gençlerle
birlikte birçok süreci yaşadı ve bundan dolayı da gençler
tarafından "Bütün Gençlerin Anası" olarak tanımlanıyor.
Merkezdeki
gençlerle refakatçiler arasındaki ilişkiyi anlatabilir misiniz?
Burada
gençler ve refakatçiler arasındaki iyi ilişkilere her gün şahit
oluyorum. Genel olarak burada insanlar birbirlerine karşı çok iyi
davranıyorlar. İlişkilerinde, dışarıdan her ne kadar öyle görünmese
de saygı ve en önemlisi birbirlerine karşı anlayış var.
Gençlerin
size karşı yaklaşımları nasıl?
Bana
karşı genelde iyi davranıyorlar. Ben buradaki ilişkileri çok güzel
bir şekilde yaşıyorum. Sanırım burada çalışmamın
nedenlerinden biri de bu.
Gençlere
yaklaşımda
ne gibi zorluklar yaşıyorsunuz? Davranışlarınız daima açık
ve net mi?
Bu
konu refakatçiye bağlı bir şey. Ben burada bir yönetici olarak
doğru yolda yürümeleri açısından onlara bir şeyleri göstermeliyim.
Benim fikirlerimi kabullenirler ya da kabullenmezler, benim görevim
onlara bu konuda yardımcı olmak ve onlarla ilişki kurmak. Yanıma
kendiliğinden benimle konuşmak için gelenler olduğu gibi, bazılarına
da, özellikle de yeni gelenlere benim yaklaşmam gerekiyor. Bu iş
tecrübe gerektiriyor ve hiç kolay değil. Yabancı çocuklarla
iletişim kurmaya cesaret etmeli ve onlarla nasıl diyalog kuracağımızı
düşünmeliyiz. Yaklaşımımız aradaki mesafeyi koruma anlamında
çok direkt olmamalı ve bütün bunlara rağmen onlara, her zaman
kapılarınızın kendilerine açık olduğunu hissettirmelisiniz.
Benim için buraya gelen herkesin kendini iyi hissetmesi çok önemli.
Basel"de
gençler tarafından "Gençlerin anası Waldi" olarak tanınıyorsunuz.
Kendinizi bu tanımlamayla özdeşleştirebiliyor musunuz?
Eh,
şöyle böyle. Aslında
anne kelimesi kulağa hoş geliyor ve anneliğin güzel bir sıfat
olduğunu düşünüyorum, ama bu sıfatla karşı taraftan amatör
biri gibi algılandığımı düşünüyorum. Gerçekte bir anne değil
bir pedagogum. Benim özel bir yaşam alanım var, bu da zaman zaman
gençlerin sorunlarından uzaklaşmamı gerektiriyor, bir annenin
ise böyle bir şansı ya da lüksü olamaz. Bazı gençler için
ideal anne tipi olmam çok hoş, ama o zaman da ailenin her türlü
ihtiyacını karşılayan ana pozisyonundan farklı bir yere sahip
oluyorum. Gençlere karşı nasıl yaklaşacağım, onları ne şekilde
gözlemleyip onlara hangi tarzda eşlik edeceğim konusunda açık
ve net düşüncelere sahibim.
Gençlerin
sorunlarıyla
ilgilenen bir görevli olarak onların sorunlarıyla nasıl baş
ediyorsunuz ve dediğiniz gibi özel hayatınızda bu sorunlardan sıyrılabiliyor
musunuz?
Bu
konuda süreç içerisinde öğrenmem gereken çok şey oldu. Sosyal
çalışma alanında yeniyseniz olaylar farklı gelişebilir. Ben
bile hala zaman zaman bu tip şeyleri yaşıyorum. Bu işte, insan
her ne olursa olsun sınırlarını belirlemeyi öğreniyor. Aynı
zamanda bence kişi kendi sınırlarını tanımalı, öğrenmeli ve
kabullenmeli. Aksi taktirde bu işte kendinizi rejenere edemezsiniz
ki, rejenerasyon bizim işimizde çok önemlidir. Her zaman mümkün
olmasa da buradaki sorunları eve taşımamalıyız. Eve giderken işi
işte bırakmamız gerek. Ben mesela zaman zaman yatağıma yattığımda
gençlerin sorunlarını düşünüyorum. Bunu bilinçli bir şekilde
yapmıyorum, fakat merkezde yaşananlardan öyle kolay kolay sıyrılamıyorsunuz.
"Barracuda"'ya
genellikle göçmen gençler gelip gidiyorlar. Bunların İsviçreli
gençlere göre daha mı farklı konularda yardıma ihtiyaçları
oluyor?
Genel
olarak gençlerin sorunları hep aynı. Sadece bazıları daha az ya
da daha yoğun yaşıyorlar bu sorunları. Ebeveynlerle sorun,
jenerasyon çatışmaları, okula dair problemler, desteğe ihtiyaç
duyma ve aşk acısı gibi sorunlara neredeyse tüm gençlerde rastlıyoruz.
Bence göçmen gençlerinin asıl sorunları, tramvayda, okulda, öğretmenlerle
hatta İsviçre genelinde göçmen olmalarından kaynaklı,
istenmeme duygusunu hissetmelerinden kaynaklanıyor. Bu şimdiye
kadar hep böyleydi ve hiçbir gelişme göstermedi.
Ailelerin
Barracuda'ya bakış açıları nasıl? Bu merkez hakkında
bilgilendiriliyorlar mı, yoksa hala çocuklarını buraya göndermeye
çekiniyorlar mı?
Maalesef
bizlere güvenmeyen aileler var. Bu da gençlik merkezleri hakkında
pek fazla bilgi sahibi olmamalarından kaynaklanıyor. Merkezi ve
gençleri sadece dışarıdan görüyorlar ve bazen önyargıya kapılıyorlar.
Aynı şey öğretmenler için de geçerli. Gençlik merkezlerinin
okullardaki imajı pek parlak değil. Ama ne zaman öğretmenlerle
ya da pedagoglarla aynı çalışma ortamında bulunsam, bunların
merkez hakkındaki önyargıları tamamen değişmiş oluyor.
Barracuda
bir yerleşim merkezinde bulunuyor. Komşularınızla sorun yaşıyor
musunuz?
Yerleşim
merkezinde olmamızdan kaynaklanan sorunlar zaman zaman yaşanabiliyor.
Muhit genel olarak sabırlı. Tabii ki bizi seviyorlar, bizden hoşlanıyorlar
diyemem. Bunu da anlayışla karşılıyorum. Bu tip sorunlar
genellikle gençlerin hatta çocukların bulundukları yerlerde yaşanıyor.
Buna bağlı olarak da yetişkinlerin yeni jenerasyona karşı tavırları
bana garip geliyor. Bu konuda gençleri de çok fazla koruma altına
da almak istemiyorum, çünkü bazen gereksiz tavırlar
sergiliyorlar. Bence gürültü yapmalarında bir sakınca yok, eğer
onların gürültüsü de olmasaydı şu dünya çok sessiz ve yavan
olurdu. Benim gayem yetişkinlerle gençlerin aralarında anlaşma
sağlanması. Sürtüşmeler olabilir aralarında ve bu o kadar da kötü
bir şey değil.
Göçmen
okuyucularımıza iletmek istediğin başka bir şey var mı?
Ailelere
bu genç insanları çok sevdiğimi iletmek istiyorum. Yabancı
ailelerin bizlere daha çok güvenmelerini ümit ediyorum ve eğer
hala tereddütleri varsa gelsinler bizleri ve merkezimizi yerinde
tanısınlar. Ailelere kapımız her zaman için açık, hatta
gelmeden önce benden randevu alabilirler. Ailelerle iletişim
kurmak için her zaman vaktimiz var. |